Dünya Kupası Hayali

Amerika Birleşik Devletleri’nin ev sahipliğinde düzenlenen 2026 Dünya Kupası’nda artık çeyrek final heyecanına geldik.

Aslında niyetim turnuva sona erdiğinde, geride kalan organizasyonu tüm yönleriyle değerlendiren kapsamlı bir yazı kaleme almaktı. Ancak grup aşamalarından itibaren yaşanan gelişmeler fikrimi değiştirdi.

Turnuvaya büyük umutlarla gelip grup aşamasında, son 32 turunda ya da son 16’da veda eden birçok ülkenin teknik direktörleri, başarısızlığın sorumluluğunu üstlenerek kamuoyunun karşısına çıktı. Kimisi açık bir öz eleştiri yaptı, kimisi görevini bıraktığını açıkladı. Futbolun gelişmiş olduğu ülkelerde başarısızlığın bir bedeli olduğunu bir kez daha gördük.

Fakat bütün bu istifaların arasında dikkatimi çeken başka bir gerçek vardı.

Grup aşamasında elenen ülkeler arasında, başarısızlığın ardından hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam eden tek futbol ülkesi Türkiye’ydi.

Ne ciddi bir öz eleştiri…

Ne kamuoyunu tatmin edecek bir hesaplaşma…

Ne de sorumluluk alan bir yönetim anlayışı…

İşte dünyanın dört bir yanından gelen o istifa haberlerini okurken, istemsizce bu yazıyı yazarken buldum kendimi.

Aslında işin özü her Dünya Kupası yaklaşırken aynı cümleleri kuruyoruz.

“Bu jenerasyon farklı.”

“Bu kez olacak.”

“Artık büyük turnuvaların takımı olacağız.”

Sonra kura çekiliyor, hesaplar yapılıyor, rakipler küçümseniyor, sosyal medya umut pompalıyor. Gerçekler ise ilk ciddi sınavda suratımıza tokat gibi çarpıyor.

Türk Milli Takımı’nın en büyük sorunu yetenek eksikliği değil.

Sorun; plansızlık, istikrarsızlık, inat ve başarıyı tesadüflere bırakmış bir futbol düzeni.

Bugün Avrupa’nın en önemli liglerinde forma giyen futbolcularımız var. Ancak milli takım forması altında aynı kaliteyi sahaya yansıtamıyoruz. Çünkü futbol bireysel yeteneklerle değil, organizasyonla kazanılıyor.

Biz ise hâlâ günü kurtarmanın peşindeyiz.

Bir teknik direktör geliyor, “yeniden yapılanma” deniliyor.

İki kötü sonuç…

İstifa çağrıları…

Yeni teknik adam…

Yeni sistem…

Yeni umut…

Sonuç yine aynı.

Yıllardır değişmeyen tek şey, değişmeyen başarısızlık.

Oysa dünya futbolunda başarı sürdürülebilir projelerle geliyor.Bunu yapabilecek olan isimlerle çalışarak, altyapıya yatırım yapan, oyuncu yetiştiren, kulüplerini ekonomik olarak ayakta tutan ülkeler Dünya Kupası’nda tesadüfen değil, hak ederek yer alıyor.

Menejer oyunları,saha dışı etkenlerin kadro yapısını belirlediği süreçlerde sonuç aşağıdan yukarıdan görünür oluyor.

Biz ise her turnuva öncesi “iyi kura çektik” diyerek kendimizi avutuyoruz.

Milli takım forması, kulüp formalarının gölgesinde kalmamalı.

Ancak Türkiye’de futbol, saha içinden çok saha dışında konuşuluyor.

Hakem tartışmaları…

Yabancı oyuncu kuralı…

Yabancı VAR…

Yönetici açıklamaları…

Bitmeyen polemikler…

Daha turnuva hazırlık kampında yapılan transfer pazarlıkları…

Futbolun kendisine ayırdığımız zaman, tartışmalara ayırdığımız sürenin yanında neredeyse yok denecek kadar az.

Böyle bir ortamda Dünya Kupası hayali kurmak romantik olabilir ama gerçekçi değildir.

2002 Dünya Kupası’nda elde edilen üçüncülük, Türk futbol tarihinin en büyük başarılarından biri olarak hafızalarda yerini koruyor.

Ancak acı olan şu ki…

Aradan geçen yıllarda o başarıyı bir başlangıç yapmak yerine, yıllarca anlatılan bir hatıraya dönüştürdük.

Dünya futbolu ilerledi.

Biz ise hâlâ geçmiş başarılarla övünüyoruz.

Artık sorulması gereken soru şu:

Dünya Kupası’na gidebilir miyiz?

Hayır.

Asıl soru şu olmalı:

Gitsek bile orada gerçekten rekabet edebilecek bir futbol ülkesi haline gelebildik mi?

Bu sorunun cevabı bugün için ne yazık ki hayır.

Çünkü Dünya Kupası’na katılmak bir hedef değildir.

O seviyede kalıcı olmak, futbol kültürü oluşturmak ve her turnuvada doğal adaylardan biri haline gelmek asıl başarıdır.

Milli heyecanı yükseltmek adına büyük turnuvalar öncesinde hazırlanan resmi şarkılarda bile hâlâ 2002’nin gölgesinden çıkamayan bir futbol anlayışıyla, geleceği inşa etmek yerine geçmişe tutunmayı tercih ediyoruz.

Başarı, nostaljiyle değil; doğru planlama, sürdürülebilir projeler ve güçlü bir futbol kültürüyle gelir. Bu kültürü oluşturamadığımız sürece, her dört yılda bir aynı umutları yeşertecek, aynı hayal kırıklıklarını yaşayacak ve aynı cümleyi kurmaya devam edeceğiz.

“Belki bir sonraki Dünya Kupası…”

Çünkü biz, başarısızlıklardan ders çıkarmak yerine, geçmiş başarıların hatırasıyla avunmayı tercih ediyoruz.