ANKARAGÜCÜ’NÜ BU ŞEHİR YAŞATIR

Geçtiğimiz cumartesi günü Ankaragücü camiası için sıradan bir gün değildi. Şehir dışında olduğum için katılamadım ama görüntülerden, mesajlardan, anlatılanlardan anladım ki, o Store etkinliğinde sadece ürün satılmadı. Umut tazelendi, bağ güçlendi, kalpler aynı ritimde attı. Bir futbol kulübü için en değerli şey para değil, samimiyettir. O gün Store önünde yaşanan buluşma, bu kulübün hâlâ ne kadar güçlü bir ruha sahip olduğunu gösterdi.

Elbette bir günde yapılan satışla milyarlık borçlar kapanmaz. Ama oraya gelen çocukların heyecanı, forma alırken gözleri parlayan gençlerin coşkusu, futbolcularla fotoğraf çektirmek için sıraya giren taraftarın sadakati başka bir şeyin işaretidir: Bu kulübü bugüne kadar ayakta tutan şey ne yönetimlerdi, ne sistemlerdi. Bu kulübü yaşatan, tribünde çocuğuyla maça gelen o baba, deplasmana otobüsle giden o öğrenci, evinde eski formalara gözü gibi bakan o yaşlı adamdı. Yani taraftardı.

Store etkinliği bunu bir kez daha tescilledi. İnsanlar sadece forma almak için değil, bu kulübün bir parçası olduklarını hissetmek için oradaydı. İşte bu duygu, her şeyi değiştirebilir. O gün kurulan temasın şehre yayılması şart. Çünkü bu kulüp hâlâ Ankara’nın potansiyelini tam kullanabilmiş değil.

Ankaragücü’nün artık daha fazlasını yapma zamanı geldi. Liselere, üniversitelere, öğrenci yurtlarına girilmeli. Paneller düzenlenmeli, futbolcular söyleşilere katılmalı, kulüp tarihi anlatılmalı, gençlere dokunulmalı. O formayı sadece tribünde değil, okul sıralarında da görmek gerek. Çünkü aidiyet sokakta başlar, stadyumda büyür.

Dünyada bunun örnekleri çok. Üstelik sadece dev kulüplerle sınırlı değil. Almanya’da St. Pauli, bir kulüpten fazlası. Hamburg’un göçmen işçi mahallelerinde doğmuş bir yapıdan, bugün adalet, eşitlik ve sosyal sorumlulukla anılan global bir kimliğe evrildi. Stadyumlarında ırkçılığa ve şiddete karşı pankartlar asılır, tribün gelirlerinin bir kısmı kadın sığınma evlerine bağışlanır. Oyuncuları zaman zaman yerel okullarda ders verir. Her sene düzenledikleri “St. Pauli Günleri”nde futbol, müzik ve politik bilinç bir araya gelir. Bu sayede kulüp sadece Hamburg’un değil, dünyanın birçok yerinde sosyal sorumluluk örneği olarak gösteriliyor.

İngiltere’de Brentford örneği çok daha güncel ve şehirle kurulan bağ açısından ilham verici. Londra’nın biraz dışında, tarihsel olarak mütevazı bir kulüp olan Brentford, son 10 yılda sadece sahada değil sokakta da yükseldi. Mahalle halkıyla birlikte yürüttükleri “Brentford Community Trust” organizasyonu sayesinde okullarda futbol eğitimi, gençlik destek programları, zihinsel sağlık çalışmaları ve işsiz gençler için kariyer rehberliği sunuyorlar. Her yeni sezon öncesi futbolcular, teknik ekip ve yöneticiler bir hafta boyunca şehirdeki devlet okullarında çocuklarla bir araya geliyor, derslere konuk oluyorlar. Bu sadece PR değil; kulübün her seviyede hissedilmesini sağlayan bilinçli bir kültür inşası.

Şimdi dönüp Ankara’ya bakalım. Ankaragücü neden böyle bir vizyonla yol alamasın? Neden Gazi Üniversitesi’nin, Hacettepe’nin, Ankara Lisesi’nin, Keçiören’in, Mamak’ın çocuklarına sadece forma değil, hayal de vermesin? Neden okul koridorlarında sarı-lacivert bir konuşma yankılanmasın? Neden her yıl düzenli olarak “Ankaragücü Gençlik Haftası” yapılmasın? Futbolcular neden Çubuk’taki, Şereflikoçhisar’daki çocuklara dokunmasın?

Store etkinliği bu yolun başı olabilir. Küçük bir adım ama büyük bir fikir. Ankaragücü’nün ruhu tribündeki gencin yüreğinde, formasını imzalatmak için bekleyen çocuğun gözünde. Şimdi o ruhu şehrin damarlarına yaymak gerek. Çünkü bu kulübü yönetenler gelir geçer ama yaşatan hep şehir olur.

Ankaragücü’nün hikâyesi, bu şehri ne kadar içine aldıkça o kadar büyür. Ve bu şehir, hazır. Yeter ki kulüp de bu çağrıya kulak versin.

Çünkü unutmayalım: Ankaragücü’nü bu şehir yaşatır.