Derbiden Sonra Gelen Uykunun Bedeli

Derbi kazanırsın, alkış alırsın, moral bulursun… ama orada durmayı bilmezsen, o galibiyet seni aşağı da çeker.

Galatasaray için tam olarak böyle bir kırılma yaşandı. Fenerbahçe karşısında gelen o net galibiyet, takımı yukarı taşımak yerine bir tür rehavet perdesi indirdi. Sanki sezon tamamlanmış, iş bitmiş gibi bir hava oluştu.

Oysa kenarda bunun farkında olan biri vardı.Teknik direktör, daha maçın sıcaklığı geçmeden uyardı. Önlerinde zorlu bir deplasman olduğunu söyledi, erken kutlama havasından rahatsızlığını dile getirdi. Yani tehlikeyi gördü. Ama sahadaki karşılık başka oldu.

Samsunspor maçında ortaya çıkan tablo, bir takımın fiziksel olarak sahada olup zihinsel olarak başka bir yerde olabileceğinin net örneğiydi.

Erken gelen gol bile kimseyi uyandırmadı. Aksine, tempoyu daha da düşürdü. O dakikadan sonra oyun ciddiyetten uzaklaştı. Mücadele azaldı, mesafeler açıldı, orta saha neredeyse yok oldu. Rakip ise tam tersine her geçen dakika daha çok oyunun içine girdi.

Samsun’un iştahı, Galatasaray’ın rahatlığıyla birleşince ortaya kaçınılmaz bir sonuç çıktı.
Bu tarz maçlarda kenardan müdahale sınırlıdır. Çünkü sorun taktik değil, zihniyettir. İstersen sistemi değiştir, oyuncu değiştir.eğer kafa hâlâ bir önceki maçta kalmışsa, sahadaki görüntü değişmez.

Asıl kırılma da burada zaten.
Büyük takımlar sadece kazandıkları maçlarla değil, kazandıktan sonra nasıl davrandıklarıyla şampiyon olur. O ciddiyet kaybolduğu an, en net galibiyet bile anlamını yitirir.

Bu yenilgi bir kaza değil. Bir uyarı.
Belki de zamanında gelmiş bir tokat.
Çünkü hâlâ oynanacak maçlar var. Ve bu lig, “kazandım” diyenleri değil, son düdüğe kadar ayakta kalanları ödüllendirir.

Bir parantez de Samsun’a…

Sahaya çıkan, isteyen ve oynayan bir takım vardı. Mücadelesiyle aldı, oyunu doğru oynadı ve kazandı. Üstelik sadece üç puan değil, yıllardır üzerine yapıştırılmaya çalışılan gereksiz tartışmaları da silip attı.