Bu Sefer Taşın Altındaki Eller Bizim

Ankaragücü öyle bir camia ki… Yıllar boyunca her düşüşten sonra yeniden ayağa kalkmayı başardı. Hem sahada, hem de hayatın içinde. Ama ne zaman bir umut doğsa, birileri yine “bizim adımıza” karar verdi. Taraftarın sesi hep yüksekti ama etkisi sınırlı kaldı. Camiayı sırtlayanlar, genellikle karar mekanizmasının dışında bırakıldı.

Bu kez tablo farklı. Çünkü bu kez sürecin sahibi tribün. Listeleri başkaları yazmadı. Sen, ben, biz bir araya geldik. Kulübün anahtarı, bu kez tanımadığımız figürlere değil, deplasman yollarında simidimizi bölüştüğümüz dostlarımıza teslim edildi. Yani bize… Bu durum bile başlı başına bir değişimin işareti.

Ercüment Tekin ve arkadaşları koltuğa değil, taşın altına elini koymaya geldi. Gösterişli açıklamalarla değil, sade ama kararlı bir duruşla ortaya çıktılar. Tribünün güvenini kazandılar. Bu, azımsanacak bir şey değil. Çünkü Ankaragücü tribünü, kolay kolay herkese kapı açmaz.

Yönetim, “Bu borç bizim değil, bu yük bizim sorumluluğumuzda doğmadı” diyor. Ve bu yaklaşım önemli. Çünkü yıllardır herkes susarken, şimdi biri çıkıp geçmişle yüzleşmekten çekinmiyor. Ama burada dikkat edilmesi gereken şey şu: Geçmişi sorgulamak ne kadar haklıysa, geleceği inşa etmek de bir o kadar sorumluluk gerektiriyor. Yani sadece nerede hata yapıldığını göstermek değil, bundan sonra nasıl bir yol izleneceğini açıkça anlatmak da gerekiyor. Neyse ki bu konuda da umut verici adımlar atılıyor.

Yıllarca “parası yok” denilen bu kulübün, aslında karakter sorunu yaşadığı bugün daha iyi anlaşılıyor. Şimdi o karakter yeniden inşa ediliyor. Bu çok kıymetli. Ama aynı zamanda sürdürülebilir olması gereken bir süreç. Çünkü duyguyla başlayan her hareket, zamanla akılla da desteklenmeli.

“Geçici değiliz” diyorlar. Bu sözün içi dolu. Çünkü bu sefer görev, bir kağıtla değil, gönüllerle verildi. Üyelik başvurularının artması, loca satışlarının başlaması, sponsorların ilgisi… Bunların hepsi olumlu işaretler. Aynı zamanda beklentinin ne kadar büyük olduğunun da göstergesi. Ve bu beklentiye karşılık verebilmek için sadece iyi niyet değil, iyi plan da şart.

“Her geleni almıyoruz” gibi cümleler ise önemli bir duruşu gösteriyor. Ancak bu duruşun dışlayıcı değil, ilkeli bir çizgide kalması önemli. Camianın büyümesi, sadece sayılarla değil, aidiyet duygusuyla olur. Her adımda şeffaflık ve samimiyetle ilerlemek, bu inancı güçlendirecektir.

MKE ile görüşme mesajı da dikkat çekici: “Yalvararak değil, omuz omuza.” İşte yıllardır özlenen duruş bu. Ne ezilen, ne de ezen bir ilişki; eşit, saygılı, yapıcı bir yaklaşım. Bu bile başlı başına bir zihniyet değişimidir. Ve camia yıllardır sadece bunu bekliyordu: Duruşu olan bir yönetim.

Bugün kimseye abartılı övgüler dizmeye gerek yok. Ama doğru işler varsa, samimi bir destek de şart. Elbette her şey güllük gülistanlık değil. Zorluklar olacak, hatalar yapılacak. Ama önemli olan, bu yolda samimiyetle yürüyenleri yalnız bırakmamak. Çünkü Ankaragücü kaybettiğinde gözüne uyku girmeyen insanlar var. Bu kez o insanların emeği ve umudu boşa çıkmamalı.

Yıllardır “varlık içinde yokluk” yaşadık. Bu kez belki tersi olacak. Belki daha az imkanla, ama çok daha büyük bir birlik duygusuyla yol yürüyeceğiz. Çünkü bu sefer sadece ayakta kalmak değil, onurlu bir şekilde ayağa kalkmak hedefleniyor.

Sabır gerektiren bir yol bu. Çünkü çöküş bir günde olmadı, çıkış da bir günde olmayacak. Ama bu kez masa bizim. Bu kez yön veren, şekil alan değil; şekil veren, sorumluluk alan bir camia var. Hesap veren değil, hesap soran bir anlayışla ilerleniyor. Ve bu başlı başına bir umut kaynağı.

Son söz:
Bu kez başka. Çünkü bu kez her şey tribünle başladı. Ve tribün başladığı bir işi kolay kolay yarım bırakmaz.