BU NE BİÇİM OYUN YAAA!

8-9 yaşlarındaydım. Aynı yaşlardaki kuzenim bizi topladı haydi batak oynayalım, dedi. Ben batak bilmediğimi pişti falan bildiğimi söyleyince, öğretirim dedi.

O yaşın keskin anlayışı/hafızasıyla hemen öğrendim. Oynamaya başladık, önceleri iyiydi. Ama sonradan tuhaflıklar başladı. Kurallar değişkendi, bir tutarsızlık vardı oyunda, ifade edemedim. Sadece içimden, “Bu ne biçim oyun yaaa!” diyebildim.

Birkaç yıl sonra, başka bir akraba ortamında daha büyük kuzenlerim beni batak oynamaya çağırdı. Ben, bu oyunu hiç sevmediğimi söyleyerek onları izlemeyi istedim. İzledikçe oyunun aslında ne kadar tutarlı, kuralların yerli yerinde, mantığın düzgün olduğunu fark ettim. Sonra anladım ki, yıllar önce kuzenim kendi eline göre sürekli kural değiştiriyormuş. Sorun buymuş.

Her sorun ahlak eksikliğinden kaynaklanır. Sonradan sebepler çoğalır.

Futbolu hep sevdik. 7 yaşındayken 1986 Dünya kupasıyla başladı futbol aşkım, abimin izinde. Gecenin bir vakti yarı uyur yarı uyanık Meksida’ki Maradona’yı seyrettim tüm dünyayla beraber. 88’in Van Basten’i hep kalbimizdeydi. 90 Dünya Kupasına katılma hakkını Tınaz Tırpan’la kovaladık. İlk kez bu kadar yaklaşmıştık. Ama olmadı. Canları sağ olsundu, sonradan olurdu.

Seneler seneleri kovaladı. Büyüdük. Kendimiz adınaysa güzel hayallerimizin çoğunu sırası geldiğinde bir bir mezarlığa gömdük; dünyadan iyilik, güzellik, doğruluk, insanlık adına çok ama çok sey eksildikçe eksildi. Anlam yitirildi, hiçbir süreç doğal akışına bırakılmadan her şey öyle olduruldu.

Doç. Dr. Halil İbrahim Üçer, TRT’deki felsefe sohbetlerinde şöyle der: İki insan bir yerde sorunsuzca 5 dakika yan yan oturamaz oldu.

Ülkemiz de bu sürecin her anını dünyayla birlikte yaşadı. Karşı koyamadı. Bir Rus sosyolog demiş ki, Türk dizileri dünyayı zehirliyor. Haklı da… Biz ne hallere düştük. Biz ne ara dünyayı zehirler olduk. Biz dünyaya adalet, insanlık götürürdük halbuki.

Bu ortamda dev bir endüstriye dönüşen futbol da kirlikten nasibine fazlasıyla aldı. İçine kapitalizm damlatılan hiçbir şey temiz kalamıyor. Hatta artık çıkmıyor bu leke. Evet her sorunun nedeni bellidir. Ahlak çökünce akıl, mantık da iflas eder. Sonra teknoloji bile kar etmez olur

. Öyle bir yere geldi ki işler VAR’la bile çözülmez oldu. Teknoloji bile adaleti sağlayamıyorsa her şey bitmiştir. Orman kanunları egemen olur. Artık yaşamak için yok etmek zorundasındır, tek düşüncen yanındakini geçip daha fazla güneş alabilmektir. Bir ağaçsındır artık, insan değil. Ya da avını arayan ve bulunca saldıran bir hayvan… Bunun için yaşarsın. Orman kanunu salt bir hayatta kalma yarışıdır. Değer üretmez.

Kamyon yüküyle para harcayarak kurduğun takımlar, yurtdışında sıradan takımlara elenip gelir. Milli servete yazık olur. Ama kimin umurunda ki, o takım yanındakini geçmek için kuruldu zaten. Onu geçsin yeter. Seneye bir kamyon yükü daha…Bir takım kaç yılda oturur ki zaten…

Değer üretemeyen, değersizlik üretmeye başlar. Büyük hedefi olmayanlar, küçük hedeflerle birbirlerini yerler. Kendi maçını, kendi hakemiyle yönetemez olur. Acilen kendimiz aşan değerler etrafında birleşmeliyiz. Her konuda. Yoksa tek işimiz birbirimizi ısırmak olur hep. Bugün Türk futbolu akıl, mantık, ahlak, hak, adalet kurallarıyla yönetilemeyecek bir yere gitmiştir. Özellikle iki takımın düşmanlığının ürettiği nefret üzerinden şekilleniyor her şey. Sonra her yere yayılıyor. Herkes haklı. Herkes haklıysa, herkes haksızdır.

Bu korkunç kaosa bakınca yüreğim 8 yaşındaki o çocuğun saflığıyla soruyor:

BU NE BİÇİM OYUN YAAA!

Önümüz Dünya Kupası. Kavgayı bırakalım.