Çölde Kaybolduk, Detaylarda Elendik

Cuma sabahı ABD karşısına çıkacağız.

Takvim bize bunun bir Dünya Kupası maçı olduğunu söylüyor.

Puan tablosu ise başka bir şey.
Türkiye için turnuva fiilen sona ermiş durumda.

Avustralya yenilgisiyle başlayan süreç, Paraguay mağlubiyetiyle kapandı. Daha üçüncü maça çıkmadan bavulların hazırlanacağı kesinleşti. Haiti ile birlikte Dünya Kupası’na en erken veda eden ülkelerden biri olduk.

Elbette bunun nedeni tek bir maç değil.

Tek bir oyuncu değil.

Tek bir teknik direktör tercihi de değil.

Aslında mesele biraz daha derinde.

Çünkü Dünya Kupası artık sadece futbol oynanan bir organizasyon değil. Dünyanın en büyük spor organizasyonlarından birinde ülkeler yalnızca sahaya takım göndermiyor. Beraberinde planlama anlayışını, kurumsal vizyonunu ve profesyonellik seviyesini de gönderiyor.

İşte tam burada insanın aklına şu soru geliyor:

Biz Dünya Kupası’na gerçekten hazır mıydık?

Turnuva öncesinde Milli Takım’ın kamp yeri tartışma konusu olmuştu. Savunma hazırdı:
“Geç katıldık, seçenekler azaldı.”

Doğru.

Türkiye Dünya Kupası biletini alan son ülkelerden biriydi.

Ama eksik.

Çünkü FIFA’nın belirlediği yaklaşık 60 kamp merkezi zorunlu değildi.

Birçok ülke bunu zaten gösterdi.

Almanya mesela...

FIFA’nın önüne koyduğu listeyle yetinmedi. Aylar süren incelemeler yaptı. Şehir şehir gezdi. Sonunda kendi ihtiyaçlarına uygun merkezi kendisi belirledi. Kuzey Carolina’da, maçların oynanacağı bölgelere ulaşımı kolay olan bir noktada kamp kurdu.

Üstelik tercih ettikleri yer devasa bir otel kompleksi de değildi.

Daha sakin, daha kontrollü, tamamen futbolcuların ihtiyaçlarına göre düzenlenmiş butik bir yaşam alanıydı.

Çünkü Almanlar için kamp merkezi sadece uyunacak yer değildir.

Performansın başladığı noktadır.

Fransa’ya bakıyorsunuz.

Onlar da aynı titizlikte hareket ediyor.

Antrenman sahasının kalitesinden ulaşım süresine kadar her ayrıntı hesaplanıyor.
Hatta turnuva sırasında Fransa Teknik Direktörü Didier Deschamps ile Adrien Rabiot’nun maç oynadıkları stadın zeminini eleştirmesi bazılarına gereksiz gelebilir.

Ama aslında modern futbolun özeti tam da budur.

Adamlar çimi konuşuyor.

Biz sonucu.

Onlar zemini tartışıyor.

Biz hakemi.

Onlar ayrıntılara kafa yoruyor.

Biz mazeretlere.

Kimse çıkıp “Türkiye çölde kamp yaptığı için elendi” demiyor.

Böyle bir iddia zaten ciddiye alınmaz.

Ancak şu da bir gerçek:

Dünya futbolunun önde gelen ülkeleri, başarı ihtimalini artıracak her ayrıntının peşinden koşarken bizim çoğu zaman eldeki şartları kabullenmemiz dikkat çekiyor.

Sorun çöl değil.

Sorun, çöle mecbur olduğumuzu düşünmek.

Sorun, alternatif üretmeyi akla getirmemek.

Sorun, Dünya Kupası gibi bir organizasyonda detayların belirleyici olabileceğine yeterince inanmamak.

Bugün Almanya’nın, Fransa’nın,Japonya’nın, Avusturya’nın ya da başka ülkelerin yaptığı şey mucize değil.

Sadece profesyonellik.

Belki bu detaylar tek başına maç kazandırmaz.

Ama büyük başarılar zaten tek bir hamleyle gelmez.

Onlarca doğru kararın bir araya gelmesiyle gelir.

Türkiye’nin Dünya Kupası macerası bize bir kez daha şunu gösterdi:

Sorunumuz sadece sahada değil.

Sahaya çıkmadan önce de rakiplerimizle aynı seviyede değiliz.

Ve ne yazık ki Dünya Kupası’nda bazen elenmek ilk mağlubiyetle başlamıyor.

Bazen “nasıl olsa idare eder” denildiği anda başlıyor.