Ankaragücü’nü Kaybediyoruz Farkında mısınız ?

Ankaragücü’nde kongre sonrası başlayan çöküş artık saklanamaz bir hâle geldi. Yedi maç üst üste kaybeden, hafta içi dün ligin dibine demir atmış Bucaspor’a sahasında 1-0 mağlup olan Elazığspor’dan tam 7 gol yemiş Beykoz Anadolu’dan da son dakikada çıkarılan beraberlik, bu tablonun ne kadar vahim olduğunu açıkça gösteriyor. Bu sonuçlar yalnızca bir oyun veya form düşüklüğüyle açıklanamaz; ortada derin bir mental çöküş olduğu çok net.

Bu çöküş sadece futbolcularda değil, teknik ekipte de kendini gösteriyor. Kongrede büyük sözlerle gelen, yüksek vaatlerle camiada umut dalgası oluşturan yönetimin bugün gelinen noktada ortaya koyduğu performans, verilen sözlerle örtüşmüyor. “Bir milyar lirayla geliyoruz” denilen günde o salonun havası bambaşkaydı. Ancak bugün hâlâ o paranın nerede olduğu bile belli değil. İlk haftalardaki galibiyetler kongre rüzgârının etkisiydi; ama futbolcular çok kısa sürede bu yönetimin de ödeme konusunda güven vermediğini anladı. “Bunlarda da para yok” düşüncesi soyunma odasına yerleştiği anda işler bozulur. Bugün sahada izlediğimiz şey tam olarak bu: bir takım değil, takım görüntüsü vermeye çalışan bir topluluk.

Kaptan Mahmut ve kısmen İsmail dışında formanın ağırlığını taşıyan kimse yok. Bunun en büyük sebebi ise transfer yasağı. Rekabeti olmayan forma, mücadeleyi de öldürüyor. “Koşsam da koşmasam da forma benim” algısı oyuncunun motivasyonunu tamamen yok eder. Yönetimin bu tabloyu gördüğü hâlde hâlâ hiçbir somut adım atmaması da sorunun daha da büyümesine yol açıyor. Oysa kongrede “her dosyayı biliyoruz, çözümle geliyoruz” diye konuşanlar bugün çok eleştirdikleri Ercüment Tekin yönetiminden bile fark yaratabilmiş değiller. Siyasilerle, MKE ile, bürokratlarla görüşüyor olmak bir başarı sayılabilir; ancak o görüşmeler somut çözüme dönüşmediği sürece tek bir anlamı vardır: zaman kaybı.

Üstelik bir de 29 Ocak’a kadar çözülmezse gelecek -6 puan cezası duruyor. Bu dosyalar nasıl kapanacak, para nereden bulunacak, hangi kaynakla ödeme yapılacak hâlâ belirsiz. Eldeki tabloya bakınca, ne yazık ki “çözecekler” demek için herhangi bir gerekçe görünmüyor.

Önümüzde iki hayati maç var. 6 Aralık Cumartesi günü 9 puanlı Bucaspor 1928 deplasmanı, ardından 12 Aralık Çarşamba günü Eryaman’da 8 puanlı Kepezspor Futbol maçı. Bu karşılaşmalar artık sezonun yönünü belirleyecek. Çünkü Ankaragücü’nün hedefi yukarısı değil; bu ligde kalmak. Olası bir -6 puan cezasıyla birlikte bu düşüş daha da dramatik bir hâl alabilir. Mevcut kadro ligde kalabilir mi? Doğru ortam oluşursa evet, kalabilir. Ama bunun yolu çok nettir: ödemeler yapılacak, futbolcu güvenecek, kulüp ciddiyeti sağlanacak. Bunu yapacak para var mı? Görünen o ki yok. Peki para nerede? Çuvalda. Çuval nerede? Dağa kaçmış. Dağ nerede? Yandı, bitti, kül oldu.

Kongrede büyük vaatlerle ortaya çıkan yönetimin bugün ortaya koyduğu tablo ortada. Ne dosyalar kapandı, ne borç hafifledi, ne düzen sağlandı. Bu noktada yine dönüp dolaşıp aynı sorunun etrafında kalıyoruz: Bu kulüp böyle giderse ne olacak? Bu gidişin sonu maalesef herkesin bildiği o karanlık senaryodur.

Tam da bu yüzden, bir çağrı yapmak kaçınılmaz hâle geliyor. Sevgili Yusuf Tanık, sevgili Hakan Bilgin, sevgili Osman Gazi Kandaş ve Ankaragücü’ne gönül veren gerçek iş insanları… Bir gün bu kulübün kapısına kilit vurulduğunda, ATA’nın Ankara’ya bıraktığı en değerli miraslardan biri yok olduğunda içiniz hiç mi sızlamayacak? Bu camianın, bu şehrin, bu kulübün size ihtiyacı var. Gelin, güçlerinizi birleştirin. Bir olun. Bu takımı hep birlikte bataklıktan çıkarın.

Borç çok mu büyük? Evet. Zor mu? Çok zor. Ama Ankaragücü’nün tarihi, doğru birliktelik yakalandığında mümkün olmayanın bile mümkün olduğunu defalarca gösterdi. Bu kulüp yeniden ayağa kalkmaya başladığında o borç zaten erimeye başlar. Yeter ki samimiyet olsun, yeter ki cesaret olsun, yeter ki birlik olsun.

Ankaragücü hâlâ ayağa kalkabilir.
Ama bu gidişle çok geç olacak.