Ankaragücü’nde Umut ile Gerçek Arasında

Ankaragücü, bu sezon içindeki üçüncü olağanüstü kongresini geçtiğimiz hafta tamamladı.

Önceki yönetimin maddi kaynaklarını bulan ve kulübün nefes almasını sağlayan isimlerden biri olan İlhami Alparslan, aslında geri planda kalmayı tercih ediyordu. Ancak gelinen noktada şartlar, ona adeta ateşten bir gömlek giydirdi.

Kongre öncesi açıklamalarında maddi kaynak bulabilecek isimleri aradığını, kendisinin ikinci planda kalmak istediğini açıkça dile getiren Alparslan, kulübün sürüklendiği karanlık tablo nedeniyle bu düşüncesini hayata geçiremedi.

Bunun üzerine başkan adaylığını açıklayan Alparslan, oldukça sönük geçen kongrenin ardından Ankaragücü başkanlığı görevini devraldı.

Camia içinde özellikle Muhammed Yaman dönemi ciddi bir hayal kırıklığıyla hatırlanıyor.

Göreve gelirken büyük vaatlerde bulunan bu dönem, sorunları çözmek bir yana, kulübü daha da derin bir belirsizliğin içine sürükleyerek sona erdi.

Yeni yönetim işte tam da böyle bir ortamda göreve başladı.

Ancak İlhami Alparslan yönetimi, ilk sınavında sahadan son derece ağır bir mağlubiyetle ayrıldı.

Elazığspor karşılaşması öncesinde olumsuz saha koşulları nedeniyle maçın ertelenmesi dahi gündeme gelmişti.

Bir saatlik gecikmenin ardından oynanan mücadelede sahada tek bir takım vardı. Daha doğrusu, sahada futbol oynayan sadece Elazığspor’du.

Ankaragücü cephesinde futbol adına söylenebilecek hemen hiçbir olumlu detay yoktu.

Maçın daha ilk 10 dakikasında skorun hangi yöne gideceği net biçimde görülüyordu.

Tribünde ve ekran başında herkesin fark ettiği bu tabloyu, maalesef haftalardır pamuklara sardığımız Recep Karatepe’nin de okuyamadığını gördük.

Bu karşılaşma, yalnızca birkaç oyuncunun formsuzluğuyla açıklanabilecek bir tablo değildi.

Kenar yönetiminden sahadaki futbolcusuna kadar takımın tamamı ciddi bir düşüş içindeydi.

Bireysel performans dalgalanmaları futbolda elbette kabul edilebilir; ancak topyekûn bir takımın bu denli etkisiz kalması, üzerinde düşünülmesi gereken bir durumdur.

Daha da düşündürücü olan ise zamanlama.

Futbolcuların alacaklarını alamadığı, serbest kalma ihtimallerinin konuşulduğu günlerde sahaya karakter koyan ve takdir toplayan bu ekip, ödemelerin yapıldığı ve sorunların çözüldüğünün açıklandığı son haftalarda sahada adeta kayboldu. Ortaya çıkan bu ruhsuz ve isteksiz görüntü, ister istemez soru işaretlerini artırıyor.

Öte yandan transfer yasakları nedeniyle olası bir puan silme cezası ihtimali hâlâ masada duruyor.

Böyle bir risk varken, camiaya sürekli aşılanan play-off hedefinin ne kadar gerçekçi olduğu da tartışmaya açık.

Nitekim Ankaragücü, doğrudan rakipleriyle oynadığı maçlarda bu hedefi destekleyecek bir performans ortaya koyamıyor.

Sezon başında kümede kalma hedefi  gösterilen bu takım, Recep Karatepe ile birlikte yakaladığı seri galibiyetlerle farklı hayaller kurmaya başlamıştı.

Ancak o yükselişin ne kadar kırılgan olduğu, son haftalarda bir kez daha ortaya çıktı. Sorunların geçici de olsa çözüldüğü bir dönemde yaşanan bu sert düşüş, ister istemez “asıl problem nerede?” sorusunu gündeme getiriyor.

Umut etmek istiyoruz ki bu ağır mağlubiyet yalnızca bir yol kazasıdır.

Önümüzdeki haftadan itibaren Ankaragücü’nün yeniden sahaya döndüğünü görmek en büyük beklenti.

Kazanmak ya da iyi oynamaktan önce, bu takımın yeniden mücadele eden bir kimliğe bürünmesi gerekiyor.

Son olarak yeni yönetime başarılar dilemek gerekiyor.

Ancak memur ağırlıklı, siyasi ilişkiler üzerinden kaynak üretmeye dayalı bir yapının sürdürülebilirliği konusunda ciddi soru işaretleri de yok değil.

Bu kaynakların ne ölçüde ve ne kadar süreyle kulüp kasasına gireceği, önümüzdeki sürecin en belirleyici unsurlarından biri olacak.

Dileğimiz, yaşananların Ankaragücü adına bir kırılma değil, bir uyarı olarak kalmasıdır.