Fernando Muslera’ya Veda

Her vedanın içinde bir başlangıç saklıdır derler. Ama bazı vedalar, yalnızca bir ayrılık değil, bir devrin kapanışı gibidir. Fernando Muslera’nın Galatasaray’a veda edişi, sadece bir kalecinin takımdan ayrılması değil; sarı-kırmızılı camianın yıllardır alıştığı bir simanın sahalardan çekilişidir.

14 yıl boyunca aynı kaleyi korumak, aynı formayı giymek, aynı tribünlere el sallamak kolay iş değil. Bu süre boyunca Muslera sadece bir kaleci olmadı; taraftarın güven duygusu, takımın lideri, genç oyuncuların abisi, kulübün sessiz yüzüydü. Bugün vedasına dair söylenen her söz, aslında sadece onunla ilgili değil. Bir futbolcunun, bir yabancının, bir ülkeye ne kadar ait hissedebileceğiyle de ilgili.

Basın toplantısında gözyaşlarını tutamadı. Dili döndüğünce Türkçe konuştu. Ailesinden, takım arkadaşlarından, teknik adamlardan, başkanlardan, hatta Florya’daki çalışanlardan söz etti. Hiçbirini unutmamıştı. Çünkü burayı sadece bir kulüp değil, bir yuva olarak gördü.

Muslera’nın ayrılığı, Galatasaray için teknik bir kayıptan öte, kültürel bir boşluk yaratacak. Uzun yıllardır Türkiye’de bu denli aidiyet hisseden, bu kadar sevilen ve aynı zamanda sahadaki performansıyla da takdir edilen yabancı futbolcu sayısı bir elin parmaklarını geçmiyor. Onu farklı kılan sadece kurtarışları değil; sessizliği, efendiliği, istikrarı ve vefasıydı.

Vedasında bir cümle dikkat çekiciydi: “Futbolu bırakmıyorum, oynamaya devam edeceğim ama memleketime daha yakın bir yerde.” Bu söz, Galatasaray’a duyduğu bağlılığın yanında, hayatının bir başka evresine geçme kararlılığının da ifadesiydi. Kim bilir, belki de bu ayrılık, ileride farklı bir rolde geri dönüşünün başlangıcıdır.

Her oyuncunun ardından bir boşluk kalır. Ama bazıları, gittikten sonra da tribünlerde, hatıralarda ve yeni gelenlerin üzerinde gölgeleriyle var olmaya devam eder. Muslera da onlardan biri olacak.

Bir dönemin sonuna tanıklık ediyoruz. Onu izleyen herkes için biraz buruk, biraz hüzünlü ama çokça saygı dolu bir son. Bu vedada galibiyet de, mağlubiyet de yok. Sadece teşekkürler var. Ve sessiz bir alkış.