Ankaragücü’nde Kaos, Borç ve Birlik Zamanı

Ankaragücü denilince camiada kaos neredeyse alışılmış bir manzara. Bazıları, bu kaostan beslenildiğini söylüyor; belki de haklılar. Çünkü bu kulüpte ne zaman işler yolunda gitse, bir anda belirsizlikler, mali sıkıntılar ve transfer yasakları gündeme geliyor.

Geçtiğimiz kongre süreci, camiaya yeni bir umut olarak yansıdı. Nuri Muhammed Yaman ve ekibi, kongreye katılan üyelerin desteğiyle başkanlığa seçildi. Başlangıçta gelen Şanlıurfa ve Kastamonu galibiyetleri, kısa sürede camiada pozitif bir hava yarattı; bir de eski yönetimle uyumlu çalışma beklentisi eklenince play-off hedefleri konuşulmaya başlandı.

Ama işler planlandığı gibi gitmedi. 22 Ekim’de Laura dosyasının 29 Ekim’de görüşüleceği bilgisi kulübe ulaştı. 24 Ekim’de “görevimizin başındayız” denildi ama 30 Ekim’e kadar kulüpte yapılan gereksiz store sayımıyla zaman kaybedildi. Oysa 7 Kasım’a kadar bu süreçle kulübün kurtarılma şansı vardı. 30 Ekim’de resmi olarak göreve başlayan başkan Nuri Muhammed Yaman, Süper Lig hedeflerini ve devre arası transfer planlarını açıklarken, akşamına kalıcı transfer yasağı geldi. İlk açıklama, “Eski yönetim bize söylemedi” yönündeydi. Söyledi mi, söylemedi mi; tartışmalar bir yana, kulüp ciddi bir krizle karşı karşıya kaldı.

Mali tablo ve geçmiş yönetimlerle ilgili belirsizlikler, camiada hâlâ tartışma konusu. Faruk Koca’nın “Ankaragücü’nün bana 400 milyon borcu var” söylemi herkesin dilinde. Ama esas mesele, Koca’nın camiaya olan borcu. Sadece maddi değil; geçmişte açılan yaralar, güven kaybı ve yönetimde yarattığı belirsizlik, bu borcun çok daha ağır kısmını oluşturuyor. Geçen sezon tribünde yaşanan istenmeyen olaylar, camiaya verdiği zararın somut göstergelerinden sadece biri. Maddi borçlar kadar, açılan gönül yaralarının da hesabı sorulmalı.

Ayrıca, Faruk Koca ve ekibine açılan davaların takipçisi olunup olunmayacağı, camiada merak edilen önemli bir konu. Başkan ve yönetimin bu konuda net bir tavır alması, şeffaflık ve güven için şart. Taraftarlar, sadece geçmiş hataları değil, bu süreçlerin nasıl ilerleyeceğini de bilmek istiyor.

Başkan ve yönetimin açıklık getirmesi gereken başka sorular da var: Personel ödemeleri yapıldı denildikten kısa süre sonra altyapı hocalarının istifaları, kulüpten ayrılan isimlerin yeniden göreve getirilme talepleri, Faruk Koca’nın avukatlarının kulüpteki rolü… Bunlar, camianın merak ettiği ve yanıt beklediği konular.

Ama en kritik mesele şu: Ankaragücü’nün gemisi su alıyor ve liman çok uzak. Bu gemiyi tek başına limana çekmek mümkün değil. İş birliği şart. Ve iş birliği, önce taraftarın birleşmesiyle başlar. Geçmişin hatalarını sorgulamak doğal, ama bölünmek çözüm değil.

Ankaragücü’nü ayağa kaldıracak güç, taraftarın ve camianın ortak iradesidir. Eski yönetimlerin hataları, gereksiz sayımlarla kaybedilen süre ve geçen sezon tribünde yaşanan olaylar göz ardı edilemez. Ama bunları sorgularken, geleceğe odaklanmak şart.

Bugün gün, el birliğiyle hareket etme günü. Kaosun gölgesinde umut hâlâ var; yeter ki camia bir araya gelsin, geçmişi bir kenara bırakıp birlikte hareket etsin. Ankaragücü, doğru yönetim, doğru plan ve taraftarın gücüyle yeniden hak ettiği noktaya ulaşabilir.