Ankaragücü’nün Kurtuluş Reçetesi Yazılmalı

Üçüncü haftada sahada yaşanan tablo kimseyi şaşırtmadı. Elazığspor’dan yenen dört gol, sadece skor değil; hazırlıksızlığın ve dağınıklığın da açık bir göstergesiydi. Oysa sezon başında çoğumuz bu takımın 2. Lig’in en az gol yiyen ekibi olacağını düşünüyorduk. Gördük ki yanılmışız.

Kaleci konusunda da durum farklı değil. Görkem için şahsen iyi bir kaleci olduğunu düşünmüyorum ama Fatih, ilk etapta güven verdi. Ancak haftalar ilerledikçe onun da çizgisi kayboldu. Bu tablo, taraftarın aklındaki soruyu bir kez daha gündeme getiriyor: Ertaç ne zaman dönecek?

Genç oyunculara gelince… TSYD Kupası’ndaki Gençlerbirliği maçında gösterdikleri mücadele umut vermişti. Fakat sahadaki görüntü bugün bunu desteklemiyor. Bu kafa yapısıyla bırakın 2. Lig’i, 3. Lig’de bile ayakta kalmaları zor. Ankaragücü’nün hücum eden, önde basan ve açık oynayan bir takım olması mevcut kadro ile mümkün değil. Gençler daha maçın başında oyundan çabuk düşüyor, en ufak bir olumsuzlukta moralleri bozuluyor ve oyuna tekrar dönemiyorlar. Bu kırılganlık sahaya net şekilde yansıyor.

Sezon başında teknik direktör Mustafa Kaplan, “Bizimle hazırlık maçı yapmak istemiyorlar çünkü çok mücadele ediyoruz” diyordu. Ama ortada ne organize bir hücum var, ne duran top planı, ne de kampın hakkını veren bir fiziksel hazırlık. Tribünler de bunu görüyor; son maçta boş kalan koltuklar bunun en açık göstergesi.

Tribünlerin boş kalması üzücü. Yılların yorgunluğu taraftarı etkiliyor, evet. Ama iyi günde yanında taraftar bulmak kolaydır. Asıl mesele, zor günlerde takımın yanında olmaktır. Sahadaki mücadele kadar tribündeki destek de camianın ayakta kalması için şart.

Artık Ankaragücü için bazı şeylerin net ortaya konması gerekiyor. Mevcut yönetim varıyla yokuyla ciddi bir savaş veriyor, ama bu yeterli değil. İnsanların kafasında hâlâ “bu takımın başkanı aslında Mehmet Yiğiner” düşüncesi hakim. Yiğiner ise yoğunluğu nedeniyle sadece yardımcı olmaya çalıştığını söylüyor. Bu işin adı artık net konmalı; belirsizlik sürdükçe sahadaki kaos yönetim masasına da yansıyacak.

Cuma günü Başkan Ercüment Tekin bir basın toplantısı yaptı. Önemli konulara değindi ama bize yeni bir şey söylemedi. Hepimizin bildiği gerçekler tekrarlandı. Bugün Fenerbahçe başkan adayı Saadettin Saran’ın listesinde, yıllar önce Ankaragücü başkanlığı için adı geçen Recep Uzelli’yi görüyoruz. Ankara’nın güçlü isimleri başka kulüplerin listelerinde yer bulurken, şehrin kendi takımı için harekete geçmiyor. İnsanlar artık adlarının Ankaragücü ile anılmasını istemiyor, çoğu görevden kaçıyor. Oysa geldikleri konumları borçlu oldukları Ankara’yı çok çabuk unutuyorlar.

Bir anket yapılsa ve “MKE denince akla ilk ne geliyor?” diye sorulsa, cevapların neredeyse tamamı “Ankaragücü” olurdu. Ama Cumhuriyet’in bu köklü kurumu, kendi adını dünyaya duyuran bu takımı görmezden gelmeye devam ediyor.

Öncelikle Ankaragücü yönetimi, Faruk Koca’nın “parası olan gelsin” anlayışından vazgeçmeli. Bu söylem çirkin duruyor. Eğer gerçekten bu kaos ortamından çıkılmak isteniyorsa, iyi niyetli herkesin bir araya geleceği bir organizasyon şart. “Ankaragücü’nü Ankaragüçlüler yönetmeli” güzel bir söz ama içi doldurulmadıkça sadece lafta kalıyor. Hakan Bilgin’den Kamil Karip’e, Feridun Geçgel’den Tamer Açar’a, Abdullah Karaata’dan Cengiz Gökay’a, Yusuf Tanık’tan Mehmet Şanal’a, Osman Gazi Kandaş’a kadar nice isim… İstişare mi, toplantı mı, çalıştay mı fark etmez. Bir masa etrafında birleşip Ankaragücü’nün kurtuluş reçetesi yazılmalı.

Ben yönetimdeki her arkadaşın iyi niyetinden ve Ankaragüçlülüğünden razıyım. Ama bu yeterli gelmiyor. Maddi kaynak sıkıntısı bugün olmasa bile üç ay sonra yeniden kapıya dayanacak. Bu yüzden bugünden kalıcı bir plan yapılmalı.

Ve unutulmamalı: Ankaragücü yalnız bırakıldıkça, aslında Ankara’nın kendisi yalnızlaşıyor.