Yıkılan Sadece Bir Takım Değil,Bir Şehrin Hayalleri

Bir şehir sustu dün gece…

Ankara’nın sarı lacivert sokakları, sessizce ağladı.

Kimi televizyon başında tek başına daldı uzaklara, kimi cebindeki son parayla aldığı bileti hatırlayıp gözlerini doldurdu.

Ankaragücü, bir kez daha düştü.

Ama bu sadece bir ligden düşüş değil; umutların, hayallerin, çocuklukların yere düşüşüydü.

Ankaragücü demek; babadan oğula geçen bir atkıydı, okul çıkışı Gençlik Parkı’ndan geçip 19 Mayıs’a uzanan adımlardı.

Tribünde bağıra bağıra büyüyen çocukların, ilk sevgilisiyle maça gelen gençlerin hikayesiydi bu kulüp.

Şimdi hepsi bir filmin son sahnesinde olduğu gibi yavaşça kararıyor.

Bu sezon, Ankaragücü sahada sadece puanlar değil, kimliğini de kaybetti. O yürekten oynayan, armaya sevdalı çocukların yerini, gözünde ışık sönmüş futbolcular aldı.

Çıkarsız güçlüler her zamanki gibi dimdik ayakta kaldı; umut etti, dualar etti, deplasman yollarına düştü. Ama ne yazık ki yetmedi.

Çünkü bir takım, sadece 11 kişiyle değil; doğru yöneticilerle, doğru planlarla, sağlam temellerle ayakta kalır.

Bunlar olmayınca, tribünün yüreği ne kadar güçlü olursa olsun, kaderi değiştirmeye yetmiyor.

Ankaragücü düştü. Ama biz biliyoruz ki, bu camia  özü cürütülerek düşürüldü.

Bilerek, isteyerek,kimseyi dinlemeyerek,dalkavuklarin esareti altında kalmış “Koca” isimler tarafından düşürüldü.

Ancak bu takım küllerinden doğmayı defalarca başardı. Çünkü Ankaragücü demek, yıkılsa da tekrar ayağa kalkmayı bilen bir hikaye demek. O hikayeyi yazanlar, bugün üzgün. Ama asla umutsuz değil.

29 Haziran’da kongre sonrası aşağıda ki tweti atmıştım;

“Elbet bu Rantiniz, çıkarınız bitecek…O zaman attığınız yerden alacağız,yeniden kaldıracağız…O zamana kadar afiyet olsun…

“Yiyin efendiler yiyin, bu hân-ı iştihâ sizin

Doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin!”

Yediler,içtiler, götürdüler…

İste o zaman geldi…

Yeniden başlamak için önce ağlamak gerek bazen. Ve biz ağladık. Şimdi gözyaşlarını silip, yeniden yazma vakti. Çünkü Ankaragücü, sadece bir futbol takımı değil; bu şehrin kalbidir.

Kalp olmadan yaşanmaz.

Yeniden yazmaya başlamadan önce yapacağımız ilk şey silmek olacak…

Bu karanlık günlerin senaryosunu yazanların silinmesi ile başlayacağız…