Fenerbahçe’de Yeni Bir Sayfa

Eryaman Stadyumu’nda sadece bir maç değil, yeni bir başlangıç seyrettik. Fenerbahçe’nin oyununda teknik direktör değişikliğinin ötesine geçen bir dönüşüm vardı. Sahaya yansıyan özgüven, mücadele isteği ve formaya duyulan sorumluluk, tribünlerde farklı bir heyecan yarattı. İlk yarıda fırtına gibi esen takım üç gol buldu, en az o kadarını da kaçırdı. Rakip ceza sahasına 45 dakikada 19 kez girilmesi, oyunun temposunu ve baskısını anlatmaya fazlasıyla yetti.

Yeni transferler elbette ilgi odağıydı. Nene, attığı golün yanı sıra oyunun her anında takımın parçası olmayı başardı. Alvarez ise Amrabat’tan kalan boşluğu hiç hissettirmedi; dikine oynayan, hızlı düşünen, arkadaşlarının oyun diline çabuk uyum sağlayan yapısıyla dikkat çekti. Zamanla çok daha belirleyici bir oyuncuya dönüşeceği belli.

Takımın “liderlik” görevini İrfan Can ve Talisca üstlendi. Oğuz Aydın da bu coşkuya katılınca, Fenerbahçe ilk 45 dakikada görkemli bir tablo çizdi. İkinci yarıda ise işler değişti. Fiziksel yorgunluk, çarşamba günkü Şampiyonlar Ligi hayal kırıklığının bıraktığı mental yük ve Ankara’nın ağır sıcağı birleşince tempo düştü. Yapılan değişiklikler oyunu canlandırmadı. Bu noktada futbolcuların düşüncesi netti: “Üç puanı alalım, gerisini konuşuruz.”

Önlerinde milli ara var. Bu süre, yeni teknik ekibin takımı daha sistemli hale getirmesi için büyük bir fırsat. Çünkü bu oyuncu grubunun potansiyeli, topu baskı altında doğru kullanabilen, rakibi önde boğan, oyunu coşkuyla oynayan bir takıma dönüşmeye yeterli. Şimdi mesele, bu potansiyeli sürekli hale getirebilmek.

Fenerbahçe, uzun zaman sonra “yeniden başlıyoruz” dedirten bir maç oynadı. Eğer bu enerji korunabilirse, sezonun geri kalanında bambaşka bir hikâye yazılabilir.