Topa Sahip Olan Değil, Oyuna Hakim Olan Kazanır

Fenerbahçe’nin Feyenoord karşısındaki ilk yarı performansı, açıkçası kimsenin beklemediği kadar durgundu. Sahada bir kalite var ama bu kalite oyuna yansımayınca fark oluşturmuyor. Rakibi izleyerek, topun peşinden koşarak Avrupa’da iş yapmanın zor olduğunu bir kez daha gördük. Oyun temposunu rakip belirleyince, biz sadece reaksiyon gösteren taraf olduk.

İkinci yarıda takım biraz daha kıpırdadı. Kenarlardan yapılan ortalar, kazanılan köşe vuruşları derken oyunu rakip sahaya yıkmayı başardık. Ama ceza sahasına gönderilen toplar adresini bulmayınca pozisyonlar da kısıtlı kaldı. Semedo’nun oyuna katkısı belirgindi ama yetmedi. Çünkü burada mesele sadece bireysel katkı değil, bütün olarak takımın uyumu.

Orta sahada işler biraz karışıktı. Szymanski’nin formsuzluğu, Amrabat’ın güvenli ama etkisiz oyunu, Fred’in bağlantı kurmakta zorlanması… Bu üçlü ne savunmaya yardım edebildi ne de hücuma destek olabildi. Belki bu noktada Oğuz gibi enerjisi yüksek bir oyuncuyla denge değiştirilebilirdi.

Mourinho’nun kadro tercihlerine saygımız sonsuz ama bazen sistemin de oyuncular kadar fark yarattığını unutmamak gerek. Üçlü savunma ile çıktığımız her maçta hücum varyasyonlarımız daha sınırlı görünüyor. Oyun içinden çözüm üretmek yerine bireysel yeteneklere kalınca da sonuç almak zorlaşıyor.

Bir de yediğimiz gol var… En kısa boylu oyuncuya kafa golü yedirmek sadece bir anlık dalgınlık değil, aynı zamanda takım savunmasının genel durumunu da gösteriyor.

Kadıköy’deki rövanş çok daha başka bir hikâye olacak. Seyirciyle, atmosferle bu maçın havası değişir ama asıl değişmesi gereken, takımın oyuna olan bakış açısı. Bu takım potansiyel sahibi. Ama potansiyeli sonuca dönüştürmek için hem plan hem sabır gerekiyor.

Fenerbahçe bu köprünün tam ortasında. Ya kendi oyununu oluşturup ilerleyecek, ya da başkalarının oyununa ayak uydurarak yürümeye çalışacak.